Onze Natuur

Het was ‘earth day’. Dat is het eigenlijk elke dag. Elke dag dat we op onze aarde mogen leven, en ons er bewust van mogen zijn. Maar bij dat laatste knelt misschien het schoentje. We leven in netjes opgetrokken huizen, naast elkaar. Groenten en vlees komen uit de supermarkt. We zijn de vanzelfsprekende connectie met de aarde waar wij te gast zijn, misschien wel een beetje kwijt. 

Bompa, die stond ‘s morgens vroeg te dauwtrappen in den hof. Groenten, fruit, maar ook eieren en vlees van eigen kweek, het meeste kwam uit de achtertuin. Met bloed, zweet en tranen. En met de handen in de aarde. En nadien dan al die oogst verwerken. Iets waar ik alleen de verhalen over heb gehoord, en het resultaat van mocht proeven. Misschien was het voor die generatie wel bewust elke dag “earth day”. 

Maar misschien betekende de lockdown ook wel een keerpunt. Wie een tuin had, leefde zich uit in het moestuinieren. Tuincentra deden gouden zaken. Als we andere bubbels wilden zien, moest het buiten. En we wandelden als nooit tevoren… Tijdens de lockdown spendeerde ik veel tijd in de tuin met m’n zoon. Hij leert nog het liefst buiten. Putten graven, stenen tellen, insecten zoeken en bestuderen, een modderbad maken, een mierenval in elkaar steken, mee patatjes in de grond stoppen, de tomaten plukken, … Wat was er veel te zien en te leren! We zagen zoveel vogels, zoveel vogels die we nooit eerder zagen. Maar die er misschien wel waren? Voor het eerst beseften we zo echt: zij zijn hier thuis, wij mogen hier ‘te gast zijn’. 

 

Op Pasen 2020, deed mijn zoon een ontdekking … In de struik van de buren, nét achter de draad, zat een kip. En even later, zagen we… een wild-gelegd ei! Het was nog warm. Wat een wonder! We lagen allebei plat op onze buik om het mirakel te aanschouwen. Het wonder van dat kleine ei op een onverwachte plek. We voelden ons even net als natuurdocumentaire makers: plat op onze buik, muisstil, observerend…  Ik stelde me er zo de warme commentaar -stem van David Attenborough bij voor. “Ziehier de kip… ze voelt zich veilig in haar natuurlijke habitat, ver weg van het hok, ver weg van toeschouwers. Hier, in de beslotenheid van de struik, op de zachte bladeren, legt ze voorzichtig haar ei…”

Wat heeft dat ei ons veel vreugde gegeven! En later, toen mijn zoon een blauw vogelei met stippen vond, groeide de ontdekkingstocht alleen maar… Wie oh wie zou het ei hebben gelegd? Zou het de spreeuw zijn? Het roodborstje? De merel misschien? Of de ekster? En wie maakte de geheimzinnige vogelpootafdrukjes? We gingen op onderzoek uit, en maakten onze eigen documentaire. Op safari in eigen tuin!

20200423_162841

Wie weet heb jij, net als wij, nieuwe stukjes natuur ontdekt tijdens de coronaperiode? De vele jaren dat we hier woonden, waren hier pareltjes natuurgebied die we nooit eerder hadden gezien. Wat heerlijk om onze eigen streek te mogen ontdekken! Om “wat je op een ander zoekt”, met de ingesteldheid van een toerist, ook “hier” te mogen vinden. 

Ik denk aan de wandelingen die we héél vroeg ‘s morgens deden in het veld, waar we ontzettend veel konijntjes zagen rondspringen, of kwartels zagen langs de weg. Of langs de dijk van een rivier tot onze verbazing half opgegeten krabben zagen liggen. 

En zo zijn er nog veel, veel meer dieren en hun geheimen die meer dan de moeite zijn. Ontdekkingen, hier in eigen land. Bronstige edelherten, vechtende hazen, vossenjongen, zelfs oorwurmen… Pim Niesten brengt ze met “Onze natuur” onvoorstelbaar mooi in beeld. De herontdekking van het wilde België! Op het filmpje hiernaast krijg je een smaakmaker, voor wat er op canvas in 2022 zou verschijnen. De website vertelt en toont je nu al véél meer. Pim hield ook een dagboek bij, dat je kan nalezen in het boek “Een jaar op stap door het wilde België. Mijn dagboek uit onze natuur”, door Pim Niesten, uitgegeven bij Lannoo. 

We hoeven het niet altijd ver te zoeken. Er is zoveel moois, als we maar goed kijken… met de verwondering om een wild gelegd kippen ei… Met de voeten op het nog natte gras…