zoongelukjes
Al wordt hij groot, mijn zoon, en hult hij zich tegenwoordig in grijs en zwart, zoals het een puber betaamt, hij blijft toch ook zijn eigen geweldige zelf. Vol humor en speelsheid ook. Zo stonden we vanmorgen met open mond te kijken naar twee ganzen die over het huis vlogen, met hun zotte pootjes wijd uiteen. Ik zag Nils Holgerson nét niet zitten. Zo staat hij mee verwonderd voor het raam bij een roze lucht, of speurt hij vol anticipatie bij ‘regenboogweer’ naar de komende regenboog. Zo was het verlies van zijn “riddertand” in het roze bekertje op de foto (een tand verliezen als je opgroeit is toch altijd een beetje bijzonder), ook een reden tot blijdschap. Er zijn wel honderdenéén kleine gelukjes, zoongelukjes, waar ik jullie graag in laat delen… (en waar je er hier nog meer kan lezen)
Dag grenouille,
Je zou het niet zeggen, maar dit is dus geen Vlaamse kikker. Nee, dit is een ‘grenouille’. Toen hij dit woord en vele andere dierenwoorden moest studeren voor een toets van Frans, vroeg dat wel om een zachte, zoete, sappige Franse grenouille. Zo een papieren zakje lekkers, dat was meteen een zoongelukje. En als mama, wat snoep mogen gaan kiezen achter die lange kleurrijke toog, uit de heerlijk nostalgische winkel de langen Asem, fier met mijn ‘grenouille’ voelt ook als een mamagelukje. Het herinnert me aan één van mijn piepkleine gelukjes in het middelbaar. Met een paar centjes, stoppen aan een piepklein snoepwinkeltje, waar ik dan welgeteld één snoepje kocht “één Napoleonneke alsjeblieft”, om dan van te smullen tijdens de fietstocht naar huis.
Dag surrogaat-zoon,
Toen mijn zoon op vakantie vertrok met m’n echtgenoot, en ik een tijd alleen thuis zou zijn, vond ik dit… Hij maakte van dikke kussens een ‘surrogaat’ versie van zichzelf met zijn pyjama aan, zodat, wanneer ik hem miste, ik hem toch stevig kon vastpakken. En al mijn geknuffel kon loslaten op het kussen. Ik vond het zo lief, en het was heerlijk te merken dat hij ver weg en niet ver weg was tegelijk. Maar al had ik de knuffel-versie, ik heb m’n echte zoon toch stevig vastgepakt bij thuiskomst. Niets is te vergelijken met het origineel…
Dag voldoening,
Zie eens, zie nu toch eens hoe prachtig mijn zoon de watermeloen doormidden had gesneden! Geen gehak. Geen stukjes eraf. Smooth! Vlekkeloos. Exact middendoor. glad. Kijk, daar worden wij dus blij van. Hij en ik ook. En moet dat altijd zo perfect? Nee, dan was het niet meer bijzonder. Maar de dag dat ik eens een stevige pompoen doormidden kan snijden, op eenzelfde perfecte wijze, dan zal ik toch ook wel eens glimlachen! Wie weet er zelfs een fotootje van nemen. Want geluk is er om te delen…
Dag hoekje,
Wanneer ik me niet goed voel, wanneer er bijvoorbeeld een flauwte dreigt, dan ontpopt mijn zoon zich tot een geweldige zorgdrager. Zie hoe lief hij hier het ‘hoekje’ al heeft gemaakt… De kussens om op te liggen, de kussens om alvast onder m’n benen te leggen, op de juiste hoogte uitgetest zodat ze netjes onder m’n knieën schuiven. De knuffels naast en boven me. En dan het perfecte dekentje, niet te warm, niet te koud, en alles bedekkend. Ook dat is weer gedeeld geluk, want hij is zo blij het zo gezellig voor mij te kunnen maken, en ik ben minstens even blij niet alleen met erin te mogen liggen, maar met alle liefde die hij erin heeft gelegd.
Dag zaligheid,
Mijn zoon nam de foto, paste de kleuren aan, en heeft het uitgebreid uitgetest. Er zijn dus ‘levels’ van zaligheid, ontworpen door mijn zoon. In een zwembad zwemmen, als het buiten een goede temperatuur is: zalig! In een zwembad bootje varen. Nog zaliger! In een zwembad, het bootje ondersteboven leggen en erop dobberen. Alweer een level in zaligheid gestegen. In een zwembad, je leggen in het beetje water dat bovenop het omgekeerde bootje lag en helemaal warm is geworden als in een mini jacuzzi, en je zo veilig voelen als een kind op moederschoot. Zaligheid in het kwadraat! En meer moet dat niet zijn…
Dag baby-druif,
Mijn zoon kwam ‘m tonen. Vroeg om een foto. Want nu had hij toch geen baby-druif gespot in zijn potje druiven… “Hoe schattig!”. Maar nadien kwam hij terug, en moesten er meer foto’s genomen worden. Toen kwam de puberdruif. Die was iets groter en zei dingen als ” bro”, “ma laat mij”… Dan kwam een volwassen druif. En bij de ‘oudjes’ druif, liet hij zich helemaal gaan met een grijze filter op de foto, en wat verbleekte kleuren. Ik ben zo dankbaar om de kinderlijke verwondering die voorlopig blijft… en waarvan ik hoop dat hij als hij oud geworden is (héél relatief begrip trouwens), nog steeds jong van hart zal blijven… en babydruiven zal spotten…