Vakantie eten
Vakantie wordt ‘ingezet’. En wat is er nu vakantie-achtiger om de vakantie mee in te zetten, dan een ijsje? Toegegeven, de bol superschattige ijs, die is van een vriendinnetje. Samen met vrienden bezochten we de rozenfeesten, en daar hoorde een roos ijsje bij. Te roos voor mijn zoon. Hij kiest eerder voor coole calipo’s, voor de gezondere waterfruitijs-varianten (hoera, want volgens de verpakking is dat 100% fruit), voor mango sorbet, en voor een bolletje vanille ijs met meringue en citroensmaak. Ik hou het klassiek bij een Magnum met nootjes, of een huisgemaakte Dame blanche… Dan denk ik meteen terug aan de ijscoupe uit m’n kindertijd, met de zelfgemaakte chocoladesaus die dan wat hard werd door de ijs, en dan die zachte vanille die naar beneden werd geduwd. En dan kom ik terug bij deze roze bol. Want als ik nog jonger was, kozen mijn zus en ik vaak voor een bolletje aardbeienijs. Mijn zus had de geweldige gewoonte om te beginnen met het bijten van een klein gaatje onderaan het hoorntje. Waarna het ijs naar beneden lekte, en ze de snelle ‘oplossing’ bedacht het ijs dan ondersteboven te houden om wat drupte, te kunnen oplekken. Waarna dan, elke keer weer tot haar verbazing, de ijsbol die nu ondersteboven hing, de grond op viel. Ijsjes eten, dat is ook een beetje gesmodder. En alvast een servetje vragen. En dorst hebben nadien. Maar het is ook vakantie! Vakantie op een hoorntje.
Dag mangolassie!
Ik weet niet of ik het juist schrijf. Mijn hoofd denkt bij lassie meteen aan een harige hond. Maar mangolassie is een Indisch verfrissend zomerdrankje, gemaakt van- je raadt het al- mango. Veel mango, wat yoghurt, en veel kardemon! Dat maakt het verrassend fris, wat aromatisch en lekker zoet. Onze zoon leerde zelf mangolassie te maken. En in mijn nieuwe glazen (zijn ze niet geweldig? Ik heb ze ook met appelsienen!), daarin toont alles ‘vakantie’! Daarin kan alles zomeren, het hele jaar lang!
Dag Duitse kost!
Het restaurant SUPE, waarvan dit pareltje komt, brengt Duitse keuken in de stad. Het lijkt onnozel, maar aangezien het zo Duits is, met een Duitse “Speisekarte” die je in handen krijgt, met allerlei überduitse gerechten, waan je je werkelijk een beetje in Duitsland. De idee dat je Almdudler niet alleen op een bergtop kan drinken, maar ook hier in de stad, brengt de bergtop ook een beetje naar hier. De smaak van Kartoffelsalat, Bratwurst en Pretzl, lekker stevige kost en tegelijk zo enorm smaakvol en met liefde bereid, dat voelt toch een beetje alsof je na een wandeling door een pittoresk vakwerkstadje, een terrasje doet onder de Duitse zon. En, ik heb tegelijk mijn mening over de Duitse keuken moeten herzien. Want als ik er al één had, was het een vooroordeel van gigantische bierglazen en vettige kost. Maar hier wordt elk gerechtje zo vers in de keuken klaargemaakt, en is zelfs de Bratwurst (in een deegje, met een naturel sausje, en wat lente uitjes erbij) een culinair hoogstandje. En dit gerechtje, carpaccio van rode biet met mierikswortel en gerookte forel, dat inspireert me, de hele zomer lang.
Dag courgettepasta!
Ik zal eerlijk zijn. Nadat ik twee keer de suggestie kreeg om de courgetten uit de tuin handig weg te werken door ze door een machientje tot pastasliertjes te versnijden, heb ik het gewaagd. Het kostte wat moeite (best stevig aandrukken en een beetje geknoei op het einde) maar het resultaat zag er mooi uit. courgettepastasliertjes, die dan samen met allerlei groentjes een mooi pastagerechtje vormden. Nog wat kaas erop en klaar. En licht verteerbaar, zoals beloofd. Maar eerlijk, we kunnen je pasta noemen, maar je blijft eigenlijk (en op één of andere manier was ik daarvan verrast) gewoon proeven naar een groente. Je bent niet plots pasta geworden. Je ‘looks’ bedriegen me niet. Je smaakt lekker, dat wel, maar je smaakt naar… een groentencurry. Een groentensaus, waar toevallig één ingrediënt in sliertjes van is gesneden. Maar dat maakt je, sorry dat ik het zo zeg, toch niet ineens pasta. Nee, zelfs de gemalen kaas niet. Dus wie weet maak ik je nog eens. Maar ik ga je geen courgettepasta meer noemen. Tegenwoordig wordt bloemkool rijst, en wordt jij pasta, en wordt zoete aardappel friet, en wordt pastinaak chips. En hoe tof ook, van mij mag een groente gewoon een groente blijven. Dat is lekker duidelijk voor ons allemaal.
Dag pakketje aan huis!
Eten bestellen dat aan huis geleverd wordt, dat doe ik zeer zeer zelden. Soms brengt m’n man iets van eten mee, dat wel, maar dat is dan door iemand anders zelfgemaakt, en komt in kleine tupperware potjes. En vroeger, heel vroeger dan kwam de buurvrouw wel eens langs en dan zeiden we al lachend dat we geen zin hadden om te koken, wat dan de aanleiding werd tot een gezellig rond de tafel zitten en Chinees bestellen. Maar deze vakantie kwam een vriendin bij me langs. Terwijl ik ’s morgens nog wou voorleggen welk restaurantje we voor de lunch eens zouden uitproberen, bleek de energie zodanig leeg dat ook koken teveel was. Maar die vriendin kwam met een geweldig cadeautje af. Ze zou me trakteren met iets dat aan huis geleverd zou worden! Eerst was er al plezier (en ook een beetje keuzestress), want ik herinner me vroeger van bestellen: “Waar is dat boekske van de Chinees?” Dat was één foldertje in de schuif van de telefoonkast. En daar werd dan dat foldertje grondig bestudeerd, om uiteindelijk dezelfde nummers te nemen als altijd. Maar nu moest je op voorhand al selecteren om door het bos de bomen te zien. Burgers? pizza? Aziatisch? Door eliminatie, en zin in toch iets een beetje gezond, werd de lijst korter. We keken naar het menu en begonnen al te watertanden bij sommige beschrijvingen en foto’s. Maar dan bleek dat de reviews niet altijd overeenstemden met de voorgestelde werkelijkheid. Dan besloten we maar te gaan voor mijn lievelingsrestaurantje: Poule et Poulette. Dan wist ik exact wat ik zou krijgen op voorhand, en dat ik het superlekker zou vinden. Ik probeerde toch eens iets nieuws (de vakantiemodus maakte de avonturier in me wakker), en het was zo een heerlijk gezellig samen eten… Alle potjes op tafel, in het zonnetje op het terras. Maar gewoon al dat pakje zien toekomen: dat vond ik zo feestelijk, zo’n verwennerij, zo leuk!
Dag -en dan maken we maar een tweede dessert-!
Ja, niet dat we wilden hoor. We hadden iets anders gepland. We gingen pavlova maken maar kregen het eiwit maar niet stijf geklopt. Normaal was dat anders zo makkelijk! Zo vaak hadden we al een zomerse pavlova gemaakt. Maar nu ging het niet. Ik kon het niet, mijn zoon kon het niet. Hadden we te weinig geklopt? Of net te lang geklopt? Had het dan toch iets te maken met de stand van de maan? Niets aan te doen. We begonnen opnieuw, maar ja, we konden al dat opgeklopte eiwit niet laten verloren gaan. Dus maakte we een tweede dessert. Chocolademousse. Je ziet, we konden niet anders…
En wat moesten we nadien lachen om na de pavlova die uiteindelijk ook niet opgeklopt genoeg geraakte, te merken, dat we eiwit met de deeghaken aan het kloppen waren…
Het lag dus toch niet aan de maan…
Dag vakantiefruit!
Zie nu hoe mooi. Het begint met nectarine. Mijn man vindt dat altijd enorm verwarrend, nectarine en perzik. Maar al is de smaak gelijkend, ik kan niet tegen die schil van de nectarine. Dan had hij zich laten gaan in de winkel en kwam met gelijkend fruit naar huis. En zo kregen we er een rode abrikoos, en een kleinere gele abrikoos bij. Zie hoe schattig die gele abrikoos ligt te blozen als een baby! En bovenop, je zou denken, een druif! Nee! Had je gelachen met de nectarine-perzik verwarring (en zo zijn er nog: clementine- mandarijn bijvoorbeeld), denk dan maar eens aan deze: geen druif maar een piepkleine pruim! Vers geplukt door vrienden uit hun pruimenbomen. De ‘kers’ op de taart, maar dan in pruimvorm.
Pruimen doen me denken aan hoe mijn zus en ik vroeger, onze verbeelding lieten werken met de meest gewone dingen. We schreven een mijmering bij Jantje die door middel van het plukken der blauwe steenvrucht, de Verlichtingsgedachte internaliseerde. Omdat in alles een verhaal zit. Een verhaal met pit.