Nog meer joyspotting
Tulpjes zijn altijd geweldig. Een teken van ‘hier is de lente’! Een herinnering, hier in de tuin, van m’n Bobonneke die ze zelf plantte, en de rode en gele tulpen die zich jaar na jaar een weg zoeken door de rozemarijn met uitbreidingsdrang. Dat zijn de gekregen tulpjes uit de natuur. Maar laatst kreeg ik een bosje tulpjes, zomaar! Iemand ging voor me boodschappen doen, het was even een moeilijke tijd, en naast alle etenswaren op het lijstje, verscheen daar iets dat niet op het lijstje stond! Prachtige tulpen, geel en rood in één. Een visuele reminder, voor een week of twee (want ze bleven lang mooi!), van de vriendschap… van de ondersteuning, de zorg, de liefde, het gratuite, het zomaar wat krijgen, het geschenk, het lente-gevoel, de hoop, ja werkelijk de ‘vreugde’! “Joyspotten” is niet moeilijk met een bosje rood-gele vreugde in een vaasje. Wat zeg ik, in twee vaasjes, om er op verschillende plaatsen in huis plezier van te hebben. En er was weer nog zoveel vreugde te spotten… kijk maar mee…
Dag lychee,
Je bent dé ontdekking van dit jaar. Tevoren at ik lychee eens als dat toevallig op een exclusieve taart zat voor de feestdagen. Of ergens in een luxe fruitmand cadeau gekregen. Of misschien op een kaasschotel 2.0, naast een kleurrijke passievrucht en een elegante vijg. Maar je behoorde niet tot mijn standaard ‘repertoire’ zal ik maar zeggen.
Maar nu vond mijn man in een winkeltje dat de lychee’s er zo vers uitzagen, dat hij een kilo en half lychee’s voor me meebracht. Wat was dat een feestje! Oh, ik vind je helemaal geweldig, lychee. Zo verfrissend. In één hap smaak én drank tegelijk. Erg sappig, wanneer ze lekker vers zijn. En dan die geur. Het is zo een geparfumeerd fruit. Ik denk dat enkel een hele goede mango in de buurt komt om als fruit echt via de geur geproefd te worden. En dan dat schilletje, dat je er wat delicaat af moet pellen. Soms komt er ineens een groot stuk mee, dat blinkt als parelmoer, en zo mooi roze is. (een kleur die je niet zo verwacht van fruit). Zo ben ik onverwacht helemaal zot geworden van lychee en mocht hij de week erop weer een kilo en half meebrengen. Helaas was het daarna precies gedaan met de verse lychee’s. Maar ik kijk al uit, tot er een nieuwe lading klaar is. Intussen stort ik me op een vergelijkende studie van de lekkerste, sappigste witte druiven die er zijn… Maar ze tippen nog niet aan die heerlijke geurigheid van jou, onverwachte vriend!
Wat heb jij pas laat “ontdekt”?
Dag moedig blaadje groen,
Je zou zo een postkaart kunnen zijn. Eentje voor “geef niet op!” of “sterkte in moeilijke tijden” of “de volhouder wint”, of “het kwetsbare, de zachtheid, wint het op het sterke”. Want wat een kracht zit er in jou! Met je dunne stengeltje heb je je toch maar een weg gebaand, eerst door de donkere aarde, dan door de dikke stenen die daar parmantig plaats innemen. Maar jij beweegt mee. Hij zoekt je weg. Jij steekt al je kracht in het groeien van dat ene blaadje, en vangt er zo het zonlicht mee om nog meer te groeien. Wat een overtuiging. Wat een innerlijke kracht. Wat een prachtig beeld ook voor ons, voor mij. Tussen stenen van moeilijkheden door, kies het leven! Tussen wat hard is, de zachtheid. Tussen obstakels, de weg. Tussen starheid, de buigzaamheid. Tussen het grijze, de kleur. Tussen de haast open stenen, als een soort lege graf, de opstanding…!
Welk beeld ontdekte je onlangs als metafoor voor het leven?
Dag geschenkje,
Geschenkjes krijgen is natuurlijk superfijn. Maar ze geven is misschien zelfs nog leuker! Het zoeken naar wat passend zou zijn. Het schrijven van een gepaste kaart of brief. Het inpakken op zo’n manier dat het past bij de persoon en het geschenk. En de voorpret bij de idee dat het geschenk wel eens in goede aarde zou kunnen vallen.
Soms is het moeilijk, en gaat het richting “een goed boek” of een winkel waarvan ik alle spullen die eruit komen, leuk vind. (en hopelijk de ontvanger ook) en soms is het idee er al voor het geschenk en is het een kwestie van het te laten ontvouwen…
Welk cadeau vond jij heerlijk om te geven?
Dag “mijn thuis is waar de toren staat”,
Want ja, als ik je zie, boven alles uit toornend, dan weet ik dat ik thuis ben. Thuis in mijn stad. Maar ook thuis in de gemeenschap. Thuis bij de Heer. Vaak is de kathedraal mijn ‘uitvalsbasis’, en hang ik er graag wat rond (daar schreef ik hier al wat over). Hier at ik met m’n zus een kopje soep, mocht originele geschenkjes ontvangen, kon fijn bijpraten, en dat allemaal met het zicht op mijn thuis.
Om nadien weer stilletjes naar binnen te glippen voor de Eucharistie. Om als het kan op kousenvoetjes te aanbidden en van de ene plek naar de andere te gaan. Om heel dicht bij het Heilig Sacrament te blijven, want mijn thuis is ten diepste waar Hij is…
En God-dank, waar is Hij niet?
Wat is jouw “thuis” naast je eigen huis?
Dag “aarding”,
We moesten putten graven in de moestuin om er de compost in te doen, en mijn zoon maakte van de nood een deugd door ondertussen aarde op me te scheppen. Ik moet toegeven, met je blote voeten in de zachte aarde, dat voelt goed. Ik waande me even aan het strand, met elke schep die erbij kwam, en de aarde die stevig werd aangeklopt. (want de stiekeme hoop van m’n zoon was dat ik er niet meer uit zou geraken.)
Eigenlijk was dat geweldig ontspannend. Ik, leunend tegen mijn schup, met al die aarde die steeds hoger kwam. En hij ijverig schuppend (kwam dat even goed uit voor de compost die nog moest komen), met de motivatie die hem deed voortdoen. En we praatten al lachend hoe dat dit helemaal een “aardingscursus” kon zijn, waar je dan in therapeutische middens veel geld zou voor moeten neertellen. Om je dan dieper te verbinden met je diepste zelf, eventueel geboortetrauma’s te doorwerken. Laat ons zeggen, 350 euro voor een sessie. Met gezond ontbijt uiteraard, en quinoslaatjes. Doen we daar nog de kippentherapie bij, misschien nog een workshop kefir en zuurdesembrood bakken, en nog een therapeutische sessie waarin het er allemaal uit mag… en goch, dan zit je toch al snel aan een 800 euro voor een weekend. Met andere woorden, wij waren hier geld aan het verdienen met schuppen!
Welke basale zintuiglijke ervaring helpt jou om te ontspannen?
Dag zon,
Onder de noemer “basale zintuiglijke ervaringen die ontspannen”, zit voor mij dus ook de combinatie: hangmat en het zonnetje. Het hoeft niet per se warm te zijn. Koud maar goed ingepakt kan ook. Maar gelijk onze kippetjes helemaal opleven als het zonnetje schijnt, dat ene plekje opzoeken om er in te verwijlen, met de oogjes toe, zo zoek ik ook graag de zonnestralen op om me erin te nestelen…
En dan het hangen. Zo relax om niet te zitten, niet te liggen, maar gewoon mee te deinen eigenlijk. Zachtjes te wiegen zoals een kind. Ik plooi me dan in onze groene hangmat en trek de zijkanten over me heen, en denk weer aan hoe ik met onze zoon daar als hij klein was zo vaak heb ingezeten. We speelden dan dat we doperwtjes waren. Nu ik een zonnehoedje met kersjes op, aanhad, noemde hij me “dopkers”.
Oh wat hebben we in de corona tijd, hij als zesjarige, daar ingehangen. Hij met z’n hoofd aan de ene kant, ik aan de andere. Allebei ons yoghurtje oplepelend met een warm dekentje over ons. We spendeerden die dagen thuisonderwijs zoveel mogelijk buiten. Verstopte papieren varkentjes met rekensommen, waarna bij een juiste uitkomst het moedervarken modderstrepen kreeg. Kleine briefjes met opdrachten en een verrassing op het einde, om hem zo de hele tuin te laten doorzoeken en ondertussen veel te laten lezen. Zijn zelfgeschreven en getekende dinosaurussenkwartet en de memory met dieren die hij in de tuin had gevonden. Onze zelfgemaakte natuurdocumentaire, inclusief diepe stem, over de wildgelegde eieren in de tuin van de buren, over de springmuis, of over wie de vogelmoeder kon zijn van het blauw gespikkelde vogeleitje dat we gevonden hadden. De hangmat hangt vol met herinneringen…
Welk voorwerp, kleeft voor jou vol van herinneringen?
Dag experiment,
“Ik wil een witte roos”, vroeg mijn zoon al enige tijd. Voor een experiment. Groot was zijn vreugde als in een boeket dat ik mocht ontvangen, ook een aantal witte roosjes zaten. Die waren ideaal…
Een glas werd gevuld met blauwe ecoline (bij gebrek aan kleurstof), en de roos werd er zorgvuldig ingezet. En hoera, de volgende dag bleek de roos al verkleurd! Experiment geslaagd, en meteen de aanleiding om een tweede witte roos in een glas rode vloeistof te zetten. En om nadien, de rozen van glazen te verwisselen om te zien of ze nog ‘kleur zouden bekennen’.
Het was eigenlijk wel leuk, hier samen naar de glazen turen en kijken wat er zou gebeuren. Met kinderlijk enthousiasme of de bloem al zou ‘drinken’, of de stengel niet langer moest zijn, de bloem verser, met welke kleurstoffen het wel of niet zou werken…
Experimentjes, we zouden dat als volwassenen ook wat meer mogen doen… met wat kinderlijke verbazing, en een beetje ‘spel’… om te zien wat het gaat geven!
Waarmee heb jij voor het laatst geëxperimenteerd?
Dag nieuwe vriendin,
Kleine kinderen, die maken vrienden alsof het niets is. Samen van dezelfde glijbaan? Een persoon tekort voor op de wip? Eens proeven van mijn koekjes? Dezelfde T-shirt aan? Hop, en ze zijn vrienden. De voornaam weten is zelfs niet nodig. Zo gemakkelijk gaat dat.
Grotere kinderen, zo leer ik hier, die hebben een zetje nodig. Daar sluipt verlegenheid in. Sociale ongemakkelijkheid. Een berichtje sturen, tot daar aan toe, maar de deur opendoen om bij de buurjongen aan te bellen? Een vriend van school hier thuis vragen?
En nog grotere kinderen, volwassenen, die zijn dat vaak toch een beetje verleerd. En kleven in sociaal uitdagende situaties aan de gekende mensen. Al ben ik geen geweldige extravert, geen held in grote groepen, ik hou er wel écht van om nieuwe mensen te leren kennen.
Zo kwam ik in de kerk een jonge mama tegen, met een nog piepjonge baby tegen zich aan. We wisselden wat uit, het was meteen een super vlotte, en in het naar buiten gaan dacht ik en vroeg ik ook: “heb je anders zin iets te gaan drinken?” Dat had ze! En we installeerden ons op een terrasje. We kletsten honderduit. De baby mocht even op m’n schoot. Toen de bestelling van ons drankje even op zich laat wachten zei ze “Het is tof dat ze het hier echt zelf maken.” Als ik al niet overtuigd was dat het een toffe was, dan was ik het nu helemaal. That’s the spirit! En hop, ik heb er een vriendin bij. Ik weet niet of en wanneer ik ze terug zie, maar dat maakt niet uit. Dit soort momenten, dit soort vriendschappen, dit soort verbinding is om te koesteren!
Wanneer heb je voor het laatst een nieuwe vriend of vriendin leren kennen?