Hangvolwassenen
Er zijn hangjongeren. Jongeren die een plek vinden waar ze graag zijn, ergens aan een pleintje, wat banken in een park, in de buurt van de school, aan de snoepwinkel vlakbij, en daar dan zijn. Daar wezen. Daar niet per se allerlei activiteiten doen maar er graag ‘rondhangen’, er graag ‘vertoeven’. Maar ik denk dat ‘hangen’ – hoewel dat negatief klinkt- maar, beter gezegd, het ergens graag verwijlen, van alle leeftijden is. Op jongere leeftijd heb je hangkinderen. Te spotten aan speeltuinen, in de buurt van dieren, stenen, veren en aarde, of van openbare fonteinen, plassen, enfin, water tout court. Maar er zijn ook hangvolwassenen… er zijn er zeker in fitnesscentra, in hun favoriete winkelstraat, hangend aan de toog of nippend van de chai latte in hun lievelingscafeetje. En er zijn er (misschien niet ongelofelijk veel, maar toch) die misschien net als ik, graag rondhangen in en rond de kathedraal. Ik laat jullie graag kennismaken met deze ‘hangvolwassene’ …
Dag place to be,
Dit is voor mij dé plaats om te willen zijn, te willen ‘hangen’, te willen vertoeven, verwijlen, bidden, thuiskomen, gewoon te mogen zijn. De sacramentskapel in de St Romboutskathedraal. Ik schreef hier al wat over hoe ik er thuis kom op m’n ene plekje, links vóór het tabernakel, op het zandkleurige kussentje en het perfecte knielbankje. Eén van m’n favoriete woorden uit de Bijbel is “Komt allen tot Mij, belast en beladen…” Misschien wel een uitnodiging “To hang out with Him”. Om tijd met Hem door te brengen. Hier kom ik om te bidden in stilte, hier kan ik aanmeren voor het rozenkransgebed, hier is het thuiskomen tijdens de Aanbidding, hier is het gevoed worden door de Eucharistie, hier is het ook de plek om even voor de mis op zondag langs te komen, hier is het om tussen het shoppen door “goeiedag” te komen zeggen. En is de dag pas echt goed, als ik hier ben geweest. In “the place to be”. Want het gaat niet om de plek, maar om de Aanwezigheid, van “the Person to be with”.
Dag krachtbanaan,
Soms is er tijd tussen… Dan ga ik bidden, maar is de kapel even bezet en is er nog een ‘springuur’ vooraleer de rozenkrans begint. Of heb ik een bezoek aan de kathedraal gepland, maar staat er ook nog wat anders op het programma. En dus moet ik op krachten komen tussendoor. En dat gaat geweldig met bananen, die ik opsmul aan het geel opsignoorke naast de kathedraal. Een ontmoetingsplek voor al wie ‘hangt’, want daar ontmoet ik ook hangjongeren en hangkinderen. Ja zelfs hangouders en hanggrootouders… Soms volstaat een banaan niet, en neem ik een picknickje mee, zoals in de bol bovenaan. In een potteke uit India, met een servet uit Denemarken, en een hapje Griekse yoghurt, ben ik warempel internationaal aan het wezen, “onder de kerktoren”.
Dag ongezien schilderij,
Al ben ik er zovele keren geweest, soms zie je iets pas als was het voor de eerste keer. Zoals ik hier ook vertelde over hoe vaak ik voorbij de kruisweg was gelopen. De sacramentskapel is ‘bezet’, ik ‘wijk dus uit’ om ergens anders te gaan hangen en kom zo in een klein zijkapelletje ernaast. Ik zat er al vaak, alle aandacht wordt getrokken naar het kruisbeeld en een beeld van het Heilig Hart van Jezus en het Onbevlekt Hart van Maria vooraan, waar ook de kaarsjes branden. Links aan de wand hangt een schilderij, maar nu pas, nu pas bekijk ik het goed en ga erbij zitten. Christus aan het Kruis… Johannes rechts, Maria links. Het lijkt een gekend tafereel. Maar dan valt me op dat het geschilderd is tegen de achtergrond van een stad, waar ik de Sint Romboutstoren op herken. En dàn komt het plots heel dichtbij. Een geestelijke knielt bij het kruis. Misschien ook iemand die hier Christus gediend heeft. Hij kijkt naar de Heer met zo een tederheid, dat het me diep ontroert. De zachtheid, de vreugde, de tederheid, het meeleven, het is allemaal te zien op zijn gelaat dat op een bijzondere wijze straalt. En eronder staat een verwijzing naar “dat Christus alles in allen mag zijn”. Wat een beeld van hoop, door de Verlossing van het kruis, voor een toekomst waar Christus eens alles in allen zal zijn. Niet ergens ver weg, maar met de geschilderde toren op de achtergrond, waaronder ik mag zitten, hier, concreet, in deze stad. Christus en zijn Moeder en al wie Hem volgen wil. Hij hangt ook graag rond bij ons. Tot hier. Zo concreet. Hij eet nog nét geen banaan onder het Opsignoorke. Maar het scheelt niet veel.
Dag Hangvolwassene,
Het klinkt misschien wat oneerbiedig, en dat is geenszins de bedoeling, maar als je kijkt naar het kruis… is Christus dé Hangvolwassene bij uitstek. Al is dat wel een anders soort hangen. Hij hing op het kruis. Met alle pijn, met alle onmacht, met al onze zonden, met alle niet begrijpen. Hij HING op het kruis. Hij hangt niet alleen rond onder en met ons, Hij is diegene die voor ons hing. Hij hangt ook in de wil van de Vader. Hij hangt rond in het hart van Gods liefde. Hij hangt rond, bezield en op het ritme van de Geest. Dat is het soort rondhangen, dat me inspireert en waar ik van hou. Geen rondhangen als tijdverdrijf. Als wachten. Als ‘bij gebrek aan beter’. Maar rondhangen, om ergens graag te zijn, gestuwd door de liefde van en voor God, en op het ritme van Zijn Geest…
Dag St Rombout,
Jij hebt vast ook wat rondgehangen, na je verre reis, hier in onze streken. En dankzij jouw ‘rondhangen’, hebben wij Christus leren kennen! Oh, zo willen wij ook rondhangen, om met een beetje meer durf en een beetje minder schroom, Christus te leren kennen en te doen kennen. Hier is het ook de plaats dat we elkaar, na de mis, leren kennen. Achteraan na de weekmis, met heerlijk eten en drinken na de zondagsmis, maar altijd vanuit een hartelijkheid om een ware gemeenschap te zijn. Hier leren we elkaar kennen met onze zorgen en onze vreugden. Hier vragen we om gebed, bemoedigen elkaar, of zijn samen verheugd om wat goed is, en bovenal om God die goed is. Hier klinken de kyrie’s en de Alleluia’s, niet alleen in de liturgie, maar ook in ons gedeelde leven. Hier komen we samen met een groep ‘hangvolwassenen’… Want hangen doe je niet alleen…
Dag vrienden,
Ja, van al dat hangen… wordt er al eens rondgehangen voor en na de mis op locatie. Ik spreek graag af met vrienden, in een aantal cafeetjes dichtbij de kathedraal. Eerst samen iets gaan drinken en dan naar de mis. Of eerst naar de mis en dan gezellig lunchen. Mijn hangcafé is daarvoor Pain Quotidien. Rustig, lekker en gezond (hoewel ik vooral hou van de lekkere taartjes ;-), ruimte en licht, en ja een religieuze knipoog van het échte dagelijks brood naar de pain quotidien. Er zijn die heerlijke geplande hangmomenten, maar er zijn er ook ongeplande. Iemand zo mooi horen zingen na de mis bijvoorbeeld, en dan voorstellen om nog iets te gaan drinken. Het flesje op het hangterrasje drukte het uit “friends”. We kenden elkaar nog niet goed, en meteen is er die verbondenheid in Christus. En zo werkt dat hier onder de hangkathedraalvolwassenen… We delen Christus, en dus zijn en worden we als vanzelf broers en zussen. Is de vriendschap er al, nog voor ie verschijnt op de fles. Je zou er dorst van krijgen… dorst om nog meer rond te hangen bij Hem die ons ten diepste verbindt…