Het jaar is niet één routineuze opeenvolging van dagen. Er zijn ’tijden’, sterke tijden. Dat kan voor verlof zijn, als onderbreking van het alledaagse. Misschien leef je via kinderen, kleinkinderen of studenten wel mee op het ritme van het schooljaar en de schoolvakanties. Er zijn de seizoenen, elk met hun eigen kleur, hun eigen sfeer, hun eigen charme. Het heerlijke kleurrijke bladerdek, de handen over een kopje thee, maar ook de grijzige dagen van de herfst bijvoorbeeld. Of het stilaan beginnen van de lente, waarbij de eerste dagen zonder jas… de bloesems die bloeien… de kip die weer begint te leggen, tekenen zijn van een nieuwe tijd. Er zijn ook verjaardagen, de vrolijke maar ook de droeve misschien zoals het eerste jaar zonder iemand die je mist. Er zijn de liturgische tijden, waar het zo heerlijk is om mee op te bewegen… inhoudelijk zo sterk, met een hele tijd van anticipatie… de advent, de vasten… dan de grote feesten, zoals Kerstmis en Pasen, en dan nog een heerlijke sterke tijd om het bijzonder na te vieren… Nu zitten we bijvoorbeeld in de “ik moet oppassen dat ik niet per ongeluk het woord zing dat begint met een A”-tijd. In de “vestimentair zit je goed in paars” tijd. De “wat eet ik nu op mijn boterham, als ik de suiker even laat”- tijd? Maar vooral in de zo zinvolle vastentijd. Er natuurlijk zijn er ook de tijden die commercieel dan nog ietsje anders lopen. Van de “terug naar school” tijd die al begint eind juni… de sinterklaastijd, de “winterfeest” tijd want Kerstmis, is niet meer politiek correct, de Valentijn en dan hop, de paaseieren tijd! Maar een bijzondere tijd toch ook wel, als ouder van een kind dat nu het middelbaar begonnen is, is de … examentijd.