Vader,
Kwamen we weer wat dichter bij elkaar?
Zo tegen Kerst, al was het niet in levende lijve
Zochten we manieren
Om ons te verbinden
En werd de kloof
Tussen wie de regels volgt
En wie niet
Misschien kleiner
Door de onduidelijkheid
Rond kinderknuffels
Die nog net voor de feesten werd rechtgezet
Die maakt dat we ons allen
Kunnen inbeelden
Die regels, wat onmenselijk soms
En tegelijk
Dat we ons allen konden inbeelden
We willen niemand besmetten
We willen wie ons lief zijn
Niet mogelijks aansteken
En dus gaan we – uit liefde- nu niet
En dromen we van een later,
Niet zo ver weg,
Met vaccins en versoepelingen
Omdat we nog wat
Dichter
Kunnen komen

Vader,
Laat ons niet uit elkaar
Maar naar elkaar toegroeien
Met voorzichtigheid en respect voor wat moet
En aandacht voor menselijkheid
Ook nu

Vader,
Zorg voor ons allen
En laat Uw zorg
Ons voorbeeld zijn

Amen

Dichter
Dan dicht
Kom je soms
Niet met in dezelfde ruimte te zijn
Of elkaars hand vast te houden
Je weet hoe eenzaam je kan zijn
In een groep mensen
Dichter dan dicht
Kom je
Waar je in jezelf de ruimte schept
Waar jij met de ander mag zijn
Zonder meer
Waar je hart het hart van de ander omarmt
Je weet hoe hartverwarmend
Dat kan zijn