Alweer joyspotting
Weer een beetje joyspotting… omdat het zo leuk is, en er zoveel vreugde te spotten valt. Zoals deze ongelofelijk verse erwtjes (die ik, toegegeven), als boontjes begon te kuisen. Toen me er lieflijk op attent werd gemaakt, dat het erwtjes waren, zag ik weer de kindertaferelen voor me. Het plukken van de verse erwtjes uit de tuin vroeger. Ze ‘ritsen’ uit hun groene jasjes. De soms inieminie kleintjes die het allerzoetst waren. En dan zie ik ook de andere groenten weer voor me. De gigantische courgettes die proporties aannamen dat ze enkel nog goed waren voor de soep. De suikermaïs die gekookt werd, en dan met twee gele plastiek maïsprikkertjes werd vastgehouden om eraan te knagen. Onze vingers vettig van de boter, en het peper en zout. De pruimen aan de boom die nu niet meer bestaat. De grote rode bieten die werden gesneden, gekookt en met wat azijn, in een grote witte kom bewaard. In herinneringen van vroeger en in momenten van nu, overal is er vreugde te spotten. Ja zelfs in de dag van morgen. Maar dat is aan jou!
Dag baby mandarijn,
Goch wat ben ik blij met mandarijnen. Het is vasten nu, en ik zou niet weten wat ik bij m’n boterham zou eten, als ik er nu geen lekkere sappige mandarijnen bij kon eten. Mandarijnen, en dat heb je met veel fruit zo, heeft z’n seizoenen. Ik kan er met smaak van eten, maar ineens komen dan de zure, de droge, en dan is het gedaan. of de melige appels of de te uitgedroogde granaatappels of de waterige aardbeien. Alles op zijn tijd. En nu is het dus, al is Sinterklaas al even voorbij, nog steeds mandarijntijd en zijn ze een heerlijk natuurlijk zoetje om mijn ontbijt wat smakelijker te maken. En dan zo’n kleintje… Dat vind ik altijd schattig. Ja, ik ben het type dat blij wordt van een baby mandarijn, van een grote gele tomaat, van dansende in elkaar verstrengelde wortels, van een aardappel met een rare vorm, … En zelfs enge beesten zoals een hyena of octopus zien er super vertederend uit als ze klein zijn.
Wat kleins vind je schattig, dat je groot misschien iets minder schattig vindt?
Dag gebedsleger,
Het is niet eenvoudig een beeld te geven van een leger dat niet gehuld is in kaki-kleuren en dat zich geestelijk verbonden weet, maar niet fysiek zomaar op de foto kan. Dus moet je ze inbeelden, alle ‘strijders’… mensen van in de kathedraal, zustergemeenschappen, vriendinnen van hier en van elders in het land, en zelfs vrienden van buiten de landsgrenzen… Stuk voor stuk mensen die geloven in de kracht van gebed en mee willen bidden voor de intenties van anderen. Het is wonderlijk wat de Heer kan doen als één of meer in Zijn naam, zelfs digitaal, samenkomen. Als we elk waar we zijn bidden voor anderen. En als Hij soms op zo’n wijze het gebed verhoort dat we ervan staan te kijken. Soms in onmacht, maar vaker nog in dankbaarheid! Wonderen hebben we al zien gebeuren… En wonderen gebeuren ook in ons, door een groeiend geloof in God die ook nu leeft en werkt, even springlevend als 2000 jaar geleden!
Heb jij een verzameling van mensen waar je je ten diepste mee verbonden voelt? Die misschien nergens op één foto staan, maar toch één geheel vormen?
Dag lente-sokjes,
Er is een bepaalde periode in het jaar, dat het nét warm genoeg is om de panty’s uit te laten. Een periode dat de flodderbroeken uit de kast kunnen komen, en er sok-gewijs een grote verandering komt. Van donkere panty’s en korte bruine of zwarte sokken naar… een vrolijke afwisseling van kleurige lentesokken. De lente-sokjes aan doen in de winter, dat zou compleet onnozel zijn. Waar ik me wel niet aan stoor, is om een ‘maandag’ sok (want ja, bij sommige staat de weekdag erop geprint), op een vrijdag te dragen. De kleine revolutionair in mij. Maar het is lente als ik de lente sokken aan mag doen. Als ik kan kiezen tussen bloemetjes en paasgeel en lila en margrieten op de roze sokken. Als ik m’n flodderbroek kan aandoen en de laarsjes verruil voor sneakers. Vrolijkheid ten voeten uit…
Heb jij een paar vrolijke sokken?
Dag pre-maaltijd,
Ja, dit is m’n pre-maaltijd, want hij gaat de échte maaltijd vooraf: de Eucharistie! Al klinkt het mooi om tevoren nuchter te blijven, mijn lichaam heeft kracht nodig opdat het zou lukken rechtop te blijven, dus eet ik al vroeg, voor de middagmis. En eet ik wat stevig… een gevuld pastaatje met spinazie en ricotta dat in 3 minuten klaar is, met wat gemalen kaas, soms wat verse spinazie, of een tomaatje of wat saus. Een portie vleesbouillon erbij, en ik heb m’n krachtvoer binnen, klaar om op de fiets te springen, klaar voor het échte Krachtvoer! Want het beste moet nog komen…
Heb jij een bepaalde maaltijd die je voor of na een bepaalde activiteit eet?
Dag zakje positiviteit,
Gaan shoppen, het zou een vreugde kunnen zijn, maar dat is het niet altijd. Door medicatie ben ik de laatste jaren zodanig bijgekomen, dat het triestig is voor de spiegel te staan en te merken wat ik enkele maanden geleden blij gekocht had, nu al niet meer past. Dat pyjama’s vanzelf scheuren en zelfs een broek het begeeft, nadat ik er me zorgvuldig had ingehesen. Dat zelfs mijn blij-makende tetrablousjes waar ik hier over schreef, niet meer passen.
Ontmoedigd stap ik mijn lievelingswinkel, de Moose Butik, binnen. Bang dat het de laatste keer is, dat ik de volgende keer ergens anders moet gaan winkelen, in ‘grote maten’ winkels. Ik kijk in de rekken en zie nauwelijks mijn maat. Ik vraag de verkoopster of ze wat in mijn maat heeft, en het is fantastisch… Ze gaat met me de hele winkel door, zoekt in het magazijn, begrijpt wat ik leuk en mooi en comfortabel vindt, en al gauw hangt mijn paskamer vol. Op mijn vraag hoe het komt dat mijn (grote) maat er niet tussen hangt, zegt ze “maar die zijn het meest courant. Die maat is het eerste weg!” Ik had ze wel om de hals kunnen vliegen! De drie geweldige toffe verkoopsters zorgen voor zo’n positieve vibes. De éne haalt de stuks die ik zoek, en verzekert me dat er ook besteld kan worden. Een andere toont me een alternatief voor iets in een prachtig groen, dat zelfs beter is, wanneer ik het pas, dan wat ik zelf in gedachten had. Ik had het nooit zelf gekozen, en nu neem ik het blij mee naar huis. Wanneer met het uitdoen van een trui, mijn tientjes armband helemaal uiteenrolt, maakt ze zelfs de hele armband opnieuw! En de andere immer goedgemutste verkoopster, bemoedigt me met een complimentje tijdens het kleren passen, verpakt mijn kleren in zijdepapier, en ik krijg er meteen een vrolijk herbruikbaar zakje bij. Ik kom hier niet zomaar buiten met een nieuw outfit. Ik kom hier buiten met een bad aan positiviteit, aan sisterhood, aan vreugde, aan leuke kleurtje en comfy stofjes maar vooral aan bemoediging!
In welke winkel of zaak heb jij je laatst zo warm onthaald gevoeld?
Dag veerkracht,
Het is de tittel van de tentoonstelling van een vriendin, de getalenteerde Patries Jeunen. Het is net een dag waarin het tegenzit. Ik kan met m’n ontgoocheling geen blijf, zelfs bidden lukt moeilijk. Het is zo een moment waarop alles moeilijk is en je jezelf in de weg loopt. Ik besluit dat het tijd is voor ‘veerkracht’ en laat me betoveren door de tentoonstelling van Patries in het Vrijbroekpark. Wat een pracht…! Wat een combinatie, in de zovele foto’s van gevonden veren, van fragiliteit, van kwetsbaarheid, en tegelijk van troost, van sterkte, ja van veer-kracht…! Ik blijf hangen bij een foto van een witte veer op een soort samengaan van voegsels tussen stenen die een scheef kruis leken te vormen, en hop, de opstanding springt me te binnen… Wat een veerkracht, de verrijzenis! Een versterkend en erg troostend beeld op een moeilijk moment. Een ander beeld dat me zo bijblijft is een iniminieveertje (ik ben vertederd door wat klein is, niet alleen door baby mandarijnen), dat precies op de nerf van een mama veer ligt. Het ene in het andere… “dus blijf in Mij ik blijf in U”, aan die woorden uit Johannes moet ik denken… en ik voel de veerkracht in me sterker worden.
Op tafel liggen een heleboel foto’s van veren, kunstig geplakt op stukken hout, tot echte kunstwerkjes. De bezoeker mag er mee ‘spelen’, ze van plaats veranderen. De veerkracht zet in beweging. Het geeft me de kracht om niet bij de pakken te blijven neerzitten, mijn fiets op te springen, even wat van het park te zien, en ook met wat me dwars zat, weer vooruit te gaan.
Wondermooi wat de tentoonstelling van Patries niet alleen aan de buitenkant, maar ook aan de binnenkant beroert…
Waar heb jij laatste veerkracht gezien?
Dag roos,
Ik kreeg er voor m’n verjaardag. Een boeketje witte rozen van m’n man en zoon. En een boeketje rode, oranje en rozige rozen van een vriendin die me heel dierbaar is. (en dan spreken we nog niet van de experiment rozen waar ik hier wat over deelde). Rozen zijn prachtig (met de sprookjesachtige pioenrozen op kop). Zie hier hoe teder… die subtiele kleur, die laagjes in elkaar, dat schuchtere hartje, die delicate blaadjes, die vloeiende beweging, die elegantie, die zachtheid… Het lijkt wel een gedicht. Eentje met veel lange klanken en alliteraties. Of een dans, van een jonge ballerina van een jaar of negen, die zonder kapsones zo puur emotie uitdrukt. Of een tijdloos boek, vol met zorg gekozen woorden en zinnen die doen ademen. Of een schilderij, perfect in compositie, in een schitterend samenspel van licht en lijnen. Of een lied, a capella, een lied uit het hart dat zingt van de liefde voor Hem. of een gebed van weinig woorden. een zucht die alles zegt. Een blik die spreekt. Een roos.
Waarin zie jij de kunst?
Dag schat,
Oh, wat een vreugde toen mijn zoon je vond! Niet ergens een bot of een scherf van een gebroken vaas, maar nee, een echte munt, gevonden bij het schuppen in de tuin! Zou het Albert de eerste zijn? We maken je een beetje schoon en gaan op onderzoek uit… 1921 lezen we op je achterzijde. “Half penny”. En op je voorzijde, prijkt de beeltenis van George de Vijfde! Wat een wonder! Hier gewoon, zomaar, in onze moestuin… Wie zou dat hier begraven hebben? Zouden hier Engelse soldaten zijn geweest? Of waren ze in omloop in oorlogstijden? Ik herinner me dat mijn moeder me vertelde dat ze hier ooit eens wat oude munten hadden gevonden. Als schuppen zo zwaar niet was, ik had hier zelf al de hele moestuin afgegraven denk ik… veel te spannend!
Zo een schat, dat vraagt om een extra dosis aandacht. Na een zoektocht op internet over jou, (blijkt vooral emotioneel van waarde voor ons, want schatrijk gaan we er niet van worden), bezoeken we de buurman. Misschien heeft die wel ergens een potje metaalpoets liggen. En ja, niet veel later belt hij aan met een tubeke ‘Pol’, in een cremekleurige verpakking, nog van zijn grootmoeder. En de vreugde groeit alleen maar… “Doe een weinig pol op een poetslap”. Wij doen eerder “een veel” Pol op een kapotgesneden handdoek die vanaf nu poetslap heet. “Wrijf uit”. Wij wrijven alsof het de lamp van Aladin was. En we zien George de Vijfde stilletjes meer kleur krijgen. De dame in tunieken op de achterzijde begint te voorschijn te komen. En we doen nog een veel, en nog een veel pol op de poetslap en blinken alsof ons leven ervan afhangt. De letters worden duidelijk. En de halve penny blinkt! Dit was een topdag voor joyspotters, en dubbele vreugde met “een weinig pol”!
Welke onverwachte schat deed je terug voelen als een kind?